136

حدود سال 1354بود که مشغول تمرین بودیم که ابراهیم وارد سالن ش

و یکی از دوستان هم بعد از او وارد سالن شد

و بی مقدمه گفت: داداش ابراهیم ، تیپ وهیکلت خیلی جالب شده.

وقتی داشتی تو راه می اومدی دوتا دختر پشت سرت بودن

و مرتب از تو حرف می زدن،شلوار وپیراهن شیک که پوشیده بودی

و از ساک ورزشی هم که دستت بود، کاملاً مشخص بود ورزشکاری.

ابراهیم با شنیدن این حرفها یک لحظه جاخورد.

انگار توقع چنین حرفی را نداشت و خیلی توی فکر رفت.

ابراهیم از آن روز به بعد پیراهن بلند و شلوار گشاد می پوشید

و هیچ وقت هم ساک ورزشی همراه نمی آورد

و لباس هایش رو داخل کیسه پلاستیکی می ریخت.

هر چند خیلی از بچه ها می گفتند : بابا تو دیگه چه جور آدمی هستی؟!

ما باشگاه می ائیم تا هیکل ورزشکاری پیدا کنیم و... ،

تو با این هیکل روی فرم این چه لباس هایی است که می پوشی؟

ابراهیم هم به حرفهای اونها اهمیتی نمی داد

و به دوستانش توصیه می کرد:

اگر ورزش رو برای خدا انجام بدین عبادت است

و اما اگر به هر نیت دیگری باشین ضرر خواهید کرد.