109

دنیــــــا را در بقچه ای از یاد می بـــــــری

و تمام عمر می نشینی به امید یک اتفاق خوب

که اتفاقا بهتــــــر از همــــه مـــی دانی ، که نیست

شاعر که باشی ، دیوانه گی و دانایی ات در هم می آمیزد

و درک نمی کنــــــــــــی خودت هــــــــــــم حتــــی ، خودت را ... ////

مهدیه لطیفی